Ulucami renksiz ama sade değil. Suskun bir güzelliği var taşları oyularak süslenmiş binanın. Bir minaresi depremle yıkılınca Mardin halkı zincirin tılsımı bozuldu diye üzülse de o günden beri ne yılan ne de akrep sokmamış kimseyi. Kaybolan tılsım yağmurla toprağa karışıp akrebin kuyruğunu, yılanın dilini bağlamış.

Mardin’e bakıyorum. Bütün evler yüzünü uçsuz bucaksız ovaya dönmüş. Kum rengi şehir; dilimli kubbeleri, minareleri, çanak antenleri, ipe asılı renkli çamaşırlarıyla önümde uzanmış hemen şimdi bir hikâye yazmamı, gerçeği, tarihi, hayali, üstelik hem senin, hem benim, hem de şehrin hayalini birkaç cümleye sığdırmam mümkünmüş gibi telaşlı, yorgun ve heyecanla bekliyordu. Katledilen Kasım Paşa, Sitti Radviyye, Şahmeran ve bir Süryani papaz geçip gitti önümden. Çan çaldı, onlarca ezan sesi yankılanırken medreseden mırıltılar yükseldi, çay bardaklarında kaşıklar döndü şakır şukur... Ve ben nereden başlayacağımı bilemediğimden, öylece; unutulan, kırık dökük, güçlü, masalsı, imkânsız hikâyelerin hiçbirini yakalayamadan bakakaldım Mardin’e. Gece denize dönüşür bu ova, sınırsız karanlıkta bazen bir kulübenin bazen de şehir dışında kalan ufak mahallenin ışıkları bir gemi gibi gözüküp kaybolur. İşte en çok o zaman; toprak kokusu, kanat sesleriyle severim bu şehri. Dağa, taşa, hasrete mektup yollar türküler. Gümüş kemerli genç kızı görmeden aşık olur dinleyen. Kokusunu duyar, eteğinin rüzgârını hisseder sözcüklerde.

Bu şehrin dar sokaklarında yük taşıyan eşekler, onlardan korkan turistler ve yorulunca hayvanın sırtında yol alıp dinlenen yaşlılar dolanıyor. Sağına soluna tüpler bağlanmış hayvanın üstüne bir de sahibi çıkınca inatla durup yolu tıkıyor. Adam arkası basılmaktan ezilmiş kösele ayakkabısını bir anda kapıp boynuna indirince nallarının bağı çözülüyor. Ben çifte atmasın diye taş duvara yapışmış geçmesini beklerken, sırt çantalı bir öğrenci ve tesbihini binbir yöne çeviren palabıyıklı aceleyle hayvanın sağrısına sürtüne sürtüne yollarına devam ediyorlar. Mardin’in eşekleri merdiven çıkmayı, çayını yudumlayan, muhabbet eden sahibini kalabalığın arasında beklemeyi öğrenmiş.

Ulucami renksiz ama sade değil. Suskun bir güzelliği var taşları oyularak süslenmiş binanın. Bir minaresi depremle yıkılınca Mardin halkı zincirin tılsımı bozuldu diye üzülse de o günden beri ne yılan ne de akrep sokmamış kimseyi. Kaybolan tılsım yağmurla toprağa karışıp akrebin kuyruğunu, yılanın dilini bağlamış.

Abbaralar* serin tutuyor yolları. Reyhani müziği çalıyor bir dükkanda, çocuklar Arapça konuşuyor. Köşede sac böreği açan kadına biraz uzun baksam kıvırıp elime sıkıştıracak kabara kabara pişen hamuru. Sabahtan beri ikram edilen kaç kahve, kaç çay içtim bilmiyorum. Sıcacık Anadolu insanının misafiriyim bu şehirde. Camilerde sahabe mezarları, Hatuniye Medresesi’nde peygamberimizin ayak izi çıkıyor önüme. Bir zamanlar İpek Yolu tüccarlarını ağırlayan kervansaraylar boş. Bir zanaatkâr, dükkanının önüne tabure atmış çekiçle deliyor bakırı, Şahmeran’ın kuyruğu belirginleşirken kayboluyor yılanlar. Bir diğeri kırışıp kararmış ..............................................................................


Hande Berra'ın Yazısı.